Liturgia słowa: Jk 1,19-27; Ps 15 (14), 1b-2. 3 i 4b. 4c-5 (R.: por. 1b); Por. Ef 1,17-18; Mk 8,22-26.
(Mk 8,22-26 – z Biblii Tysiąclecia)
Uzdrowienie niewidomego
22 Potem przyszli do Betsaidy. Tam przyprowadzili Mu niewidomego i prosili, żeby się go dotknął. 23 On ujął niewidomego za rękę i wyprowadził go poza wieś. Zwilżył mu oczy śliną, położył na niego ręce i zapytał: «Czy widzisz co?» 24 A gdy przejrzał, powiedział: «Widzę ludzi, bo gdy chodzą, dostrzegam ich niby drzewa». 25 Potem znowu położył ręce na jego oczy. I przejrzał [on] zupełnie, i został uzdrowiony; wszystko widział teraz jasno i wyraźnie. 26 Jezus odesłał go do domu ze słowami: «Tylko do wsi nie wstępuj!».
Rozważanie:
Jezus zajmuje się w sposób indywidualny człowiekiem niewidomym, którego przyprowadzono do Niego. To nam mówi, że Bóg, który opiekuje się całym wszechświatem, ma czas dla każdego z nas, i jest zainteresowany każdym z nas z osobna.
Uderzający jest fakt, że Jezus stopniowo przywraca wzrok niewidomemu. Jutro dowiemy się, że Apostołowie też stopniowo dochodzą do poznania prawdy o tym, kim jest Jezus. Droga do wiary zwykle jest trudna i potrzebuje ciągle nowych poruszeń łaski, podobnie jak odzyskanie wzroku przez niewidomego, opisane w dzisiejszej Ewangelii. Najpierw widzi on rzeczy niewyraźnie. Zaczyna poznawać powoli rzeczywistość, która prowadzi go do wiary, ale jeszcze jest daleki od jej posiadania. Dopiero po drugim dotyku Jezusa, niewidomy widzi jasno – jest uleczony.
Wiara jest procesem, jest drogą, na której znajdują się przeszkody i wątpliwości. Aby posiadać niezachwianą wiarę, potrzebujemy pomocy Bożej; potrzebujemy często dotyku łaski Bożej. Musimy szukać kontaktu z Bogiem, tak jak niewidomy w dzisiejszej Ewangelii. Jeżeli sami nie mamy wystarczającej siły, powinniśmy pozwolić prowadzić się przez przyjaciół, przez tych, którzy są bliżej Boga. Bądźmy też pewni, że Bóg nie pozostawi nas zdanych na nasz własny los, ale zajmie się każdym z nas.
Źródło: ks. Władysław Biedrzycki MSF, „Ewangelia w liturgii i życiu”, Pelplin 2013