Liturgia słowa ze wspomnienia 2 października: Wj 23, 20-23; Ps 91 (90), 1-2. 3-4. 5-6. 10-11 (R.: por. 11); Por. Ps 103 (102), 21; Mt 18, 1-5. 10.
(Mt 18, 1-5. 10 – z Biblii Tysiąclecia)
Spór o pierwszeństwo
1 W tym czasie uczniowie przystąpili do Jezusa z zapytaniem: «Kto właściwie jest największy w królestwie niebieskim?» 2 On przywołał dziecko, postawił je przed nimi i rzekł: 3 «Zaprawdę, powiadam wam: Jeśli się nie odmienicie i nie staniecie jak dzieci, nie wejdziecie do królestwa niebieskiego. 4 Kto się więc uniży jak to dziecko, ten jest największy w królestwie niebieskim. 5 I kto by przyjął jedno takie dziecko w imię moje, Mnie przyjmuje.
10 Strzeżcie się, żebyście nie gardzili żadnym z tych małych; albowiem powiadam wam: Aniołowie ich w niebie wpatrują się zawsze w oblicze Ojca mojego, który jest w niebie.
Rozważanie:
Uznanie całkowitej zależności od łaski jest pewnym krokiem do duchowego wzrostu. Ludzi samowystarczalni pozbywają się łaski. Oto dlaczego Jezus stawia małe dziecko jako wzór dla naszego życia, dając tym samym do zrozumienia, że ludzkie pojęcie ważności nie jest równe pojęciu Bożemu. Z drugiej strony „stawanie się jako dziecko” (por. Mt 18,3) nie ma nic wspólnego z naiwnością lub przekreśleniem własnej osobowości. Oznacza tylko, że nie chce się postępować wyniośle w stosunku do bliźnich lub wodzić prym wśród nich. „Stać się jak dziecko” to upodobnić się do Jezusa: być otwartym i wspaniałomyślnym w posługiwaniu innym. To być podobnym do Ojca niebieskiego, traktując wszystkich przyjaźnie, udzielając pomocy tym, którzy znajdują się w potrzebie, a także rozumiejąc potrzeby wszystkich – dobrych i złych – tak jak je rozumie i spełnia Ojciec niebieski (por. Mt 5,45).
Źródło: ks. Władysław Biedrzycki MSF, „Ewangelia w liturgii i życiu”, Pelplin 2012