Katechizm Kościoła Katolickiego naucza, że „gdy Kościół w ciągu roku liturgicznego wspomina męczenników i innych świętych, «głosi Misterium Paschalne» w tych, «którzy współcierpieli i zostali współuwielbieni z Chrystusem, przedstawia wiernym ich przykłady, pociągające wszystkich przez Chrystusa do Ojca, a przez ich zasługi wyjednywa dobrodziejstwa Boże»” (KKK 1173).
Kościół zawsze przywiązywał wielką wagę do kultu świętych. Już w pierwszych wiekach chrześcijaństwa gromadzono się przy grobach męczenników, aby w dzień ich narodzin dla nieba, czyli chwalebnego przejścia na tamten świat, sprawować Eucharystię, która łączyła wiernych z uwielbionym Panem, a przez Niego także ze świętymi. Wśród licznych rzesz świętych są najpierw męczennicy, którzy przelali krew, trwając do końca w wyznawanej wierze jako świadkowie, są wyznawcy, którzy w dramatycznych okolicznościach opowiedzieli się za Chrystusem, ale uniknęli śmierci. W kolejnych wiekach czczono także ascetów, mnichów, pustelników, wdowy i dziewice, papieży, doktorów Kościoła, których pełne poświęcenia życie było również świadectwem radykalnego życia Ewangelią.
Święci i błogosławieni, których wstawiennictwa w liturgii często przyzywamy (z okazji ich wspomnienia liturgicznego lub jako patronów kościoła), są przykładami ludzi, którzy współpracując z łaską Bożą, już doszli do doskonałości, a osiągnąwszy zbawienie, „wyśpiewują Bogu w niebie doskonałą chwałę i wstawiają się za nami”. Wśród nich są postaci wspominane i znane w całym Kościele powszechnym (np. święci Apostołowie, św. Jan Paweł II) oraz święci i błogosławieni czczeni w Kościołach lokalnych (np. bł. ks. Jerzy Popiełuszko). Ze szczególną jednak miłością Kościół oddaje cześć Niepokalanie Poczętej Matce Bożej, która złączona nierozerwalnym węzłem ze zbawczym dziełem swojego Syna, jest obrazem tego, czym Kościół i wszyscy wierni spodziewają się być.
ks. Andrzej Megger
„Pielgrzym” 2016, nr 19 (699), s. 9