Różaniec święty to „skarb, który trzeba odkryć” (Jan Paweł II). Każdy chrześcijanin jest wezwany do ponownego odkrycia głębi tej tak łatwej, a jednocześnie tak bogatej modlitwy. Różaniec jest bowiem streszczeniem Ewangelii, bo w całej swej prostocie formy umożliwia przeżycie największych tajemnic chrześcijaństwa.


W dwudziestu tajemnicach różańcowych rozważamy życie Pana Jezusa oraz życie Jego Matki – Maryi Dziewicy. Życie Chrystusa i Maryi Panny wskazuje nam drogę naszego postępowania, a słowami modlitwy upraszamy sobie i naszym bliźnim potrzebę łaski.

Różaniec święty jest praktyką pobożną polecaną przez Stolicę Apostolską tak do prywatnego, jak i wspólnego odmawiania.

Sposób odmawiania różańca ma swój określony porządek, na który składa się:
- zapowiedź części różańca z podaniem intencji modlitewnej;
- Znak krzyża, Wierzę w Boga, Ojcze nasz, 3 Zdrowaś Maryjo z prośbą o umocnienie w trzech cnotach boskich: wierze, nadziei i miłości oraz modlitwa Chwała Ojcu;
- 5 tajemnic różańcowych; przy każdej z nich następuje: zapowiedź tajemnicy i jej rozważanie, chwila milczenia, Ojcze nasz, 10 Zdrowaś Maryjo, Chwała Ojcu;
- oraz modlitwa w intencjach Ojca Świętego.

Proponuje się, aby rozważanie tajemnic różańcowych było odpowiednio rozłożone w czasie. I tak:
- w poniedziałki i soboty zwykle odmawia się tajemnice radosne;
- we wtorki i piątki – bolesne;
- w czwartki – tajemnice światła,
zaś w środy  niedziele – tajemnice chwalebne.
W ten sposób tydzień chrześcijanina, skoncentrowany na niedzieli, staje się drogą kontemplacji tajemnic z życia Chrystusa i Maryi.
Bardzo często przy odmawianiu różańca na zakończenie każdej dziesiątki, po modlitwie Chwała Ojcu, dodaje się słowa:
„O mój Jezu, przebacz nam nasze grzechy, zachowaj nas od ognia piekielnego, zaprowadź wszystkie dusze do nieba i dopomóż szczególnie tym, którzy najbardziej potrzebują twojego miłosierdzia”.
Są to słowa modlitwy Matki Bożej z orędzia fatimskiego, które jest wezwaniem do nawrócenia i pokuty. Powtarzanie tych słów po każdej dziesiątce różańca jest pobożna praktyką ludu chrześcijańskiego. Jednoczymy wówczas naszą modlitwę z modlitwą Maryi, które wstawia się za nami u swego Syna.






Źródło: Ks. dr Edmund Skalski, Z Panem Bogiem, Wyd. Bernardinum, Pelplin 2014